ارواح مومنان درشب جمعه درصخره بیت المقدس جمع میشوند،ازآنجاپیامبر(ص)به معراج رفت ودوباره درزمان ظهورا

نمای داخلی مسجد قبه الصخره-فلسطین اشغالی


عکس قبۀ الصخره ازبالا


در روایتی وارد است که: ارواح مؤمنین در شب های جمعه در صخره بیت المقدس مجتمع می شوند.روایت مفصلی را، راجع به نبرد امیرالمؤمنین (ع) با معاویه اطلاع ملک روم از این قضیه، بیان میکند و میگوید که: ملک روم نامه ای به حضرت أمیرالمؤمنین علیه السلام و نامه دیگری به معاویه نوشت که اعلم اهل بیت خود را بفرستید تا من از آنها سؤالاتی کنم، و سپس در إنجیل نظر کنم و پس از آن به شما خبر دهم که کدامیک از شما به امر خلافت سزاوارترید.

معاویه یزید را فرستاد، و امیرالمؤمنین(ع) امام حسن مجتبی (ع) را فرستادند.


و سپس قضیه را مفصلا شرح میدهد وازبی لیاقتی یزیدمیگویدتا میرسد به آنکه میگوید:

از جمله سؤالاتی که از امام حسن (ع) نمود این بود:

که ارواح مؤمنین پس از مرگ کجا جمع می شوند؟

حضرت فرمود: «اجتماع می کنند در نزد سنگ بیت المقدس در شب جمعه و بیت المقدس عرش نزدیک خداست. و از آنجا خداوند زمین را پهن کرد و بگستراند و به بیت المقدس زمین را در هم می پیچد، و از آنجا محشر به پا میگردد و از آنجا پروردگار ما بر فرشتگان و آسمان استیلا پیدا نموده و محیط شد».

سپس ملک روم از ارواح کفار و محل اجتماع آنان پرسش کرد.

حضرت فرمود: «اجتماع می کنند در وادی حضرموت در پشت شهر یمن و سپس خداوند بر می انگیزد آتشی را از طرف مشرق و آتشی را از طرف مغرب، و به دنبال آنها دو باد تند را بر می انگیزد، پس مردم محشور میگردند».

ومابقی ماجراکه طولانیست ونشانگرحقانیت شیعه....

منبع:آشنایی باقرآن،جلد9ص276-278مرتضی مطهری



صخره یا صخره مقدس به سنگی گفته می‌شود که در زیر قُبَّةُ الصّخره در شهر اورشلیم در اسرائیل واقع است. این صخره، سنگی است که برای سه دین اسلام، مسیحیت، و مخصوصایهودیت مورد احترام است.

این مکان، از بناهای با اهمیت مذهبی اورشلیم محسوب می‌شود.


اهمیت صخره دریهود:

  • صخره محلی است که زمین از آنجا گسترده شده‌است.(برعکس شیعه که عقیده دارندزمین اززیرخانه کعبه گسترده شده است)
  • صخره محلی است که بدن آدم از خاک آن خلق شده‌است.
  • صخره محلی است که آدم و هابیل قربانی خود را برروی آن به خدا تقدیم کردند.
  • صخره محلی است که ابراهیم فرزند خود اسماعیل را بر روی آن می‌خواست ذبح کند.
  • در زمان برپائی معبد سلیمان سال‌ها صخره قدس الاقداس یا مقدس‌ترین مقدسات بوده‌است و صندوق عهد بر روی آن قرار داشته‌است.

اهمیت صخره دراسلام:

در منابع اسلامی چنین آمده‌است:

  • صخره در دین اسلام نزدیکترین نقطه زمین به آسمان است.[۱]
  • صخره محلی است که محمد(ص)، پیامبر اسلام از روی آن سوار بر براق شده و به معراج رفت.
  • صخره محلی است که محمد(ص)، پیامبر اسلام در روز وقت معلوم[۲] یعنی روزی پس از ظهور مهدی و رجعت، ابلیس را بر روی آن به قتل می‌رساند.[۳]
  • صخره محلی است که اسرافیل بر روی آن خواهد ایستاد و در صور خود به عنوان آغاز روز قیامت خواهد دمید.[۴][۵]
  1. پرش به بالا البرهان فی تفسیر القرآن، ج‏۴، ص: ۷۳۲
  2. پرش به بالا قرآن ۱۵:۳۸
  3. پرش به بالا تفسیر القمی، ج‏۲، ص: ۲۴۶
  4. پرش به بالا البرهان فی تفسیر القرآن، ج‏۴، ص: ۷۳۲
  5. پرش به بالا قرآن

علت نام گذاری قبه الصخره

علت نام گذاری آن به این نام، سنگی است که درون آن وجود دارد. این سنگ بسیار عظیم همان سنگی است که در زمان معراج، پیامبر بر روی آن رفتند. آن سنگ از آن زمان با فاصله ای از زمین بصورت معجزه ای قرار گرفت و تا امروز هم به همان صورت معلق است.فاصله آن بازمین ازاین زاویه مشخص است.





عکس قبۀ الصخره اززیروفاصله سنگ اززمین ومقدارمعلق بودنش

این یکی از معجزات پیامبر(ص) است که تا کنون نیز پا بر جاست. آیا اگر کسی آن سنگ عظیم را ببیند شاهدی بر حقانیت اسلام نیست؟ چرا در هیچ کجا هیچ صحبتی از آن به میان نمی آید؟!



آيا ارواح صداى ما را مى شنوند و معناى آنرا درك مى كنند يا نه ؟آیازیارت اهل قبورفایده دارد؟

آيا ارواح صداى ما را مى شنوند و معناى آنرا درك مى كنند يا نه ؟آیازیارت اهل قبورفایده دارد؟

از حضرت صادق (ع ) نقل شده : هر گاه قبل از طلوع خورشيد به زيارت اموات برويد سخن شما را مى شنوند و به شما جواب مى دهند، ولى اگر بعد از طلوع خورشيد آنها را زيارت كنيد سخنتان را مى شنوند ولى جواب نمى دهند.
در اين حديث براى گوينده و يا شنونده و شرطى بيان نشده ، و فقط از كلمه موتاكم استفاده مى كنيم : چون حضرت صادق (ع ) با شيعيان سخن مى گويند معلوم مى كند اين اموات بايد از اموات مسلمان باشند.

 

روايت شده از حضرت خاتم الانبياء (ص )كه بعد از جنگ بدر وقتى كشته هاى كفار را در چاه بدر ريخته بودند، آمدند سر چاه و در حالى كه به كشته هاى آن جنگ خطاب مى كردند، فرمودند: همسايه هاى بدى براى رسول خدا بوديد، او را از خانه و كاشانه اش بيرون كرده از وطن آوره اش ‍ ساختيد، به اين كار نيز اكتفا نكرده دست به هم داديد و عليه او لشگركشى كرديد و با او جنگيديد. پس آيا آنچه را خدايتان وعده داده بود صحيح يافتيد؟

راوى حديث گفت : عمر آنجا ايستاده بود، از سخن گفتن رسول خدا (ص ) با كشته ها تعجب كرد، گفت : اى رسول خدا (ص ) با جماعتى كه هلاك شده و ادراك ندارند سخن مى گوئيد؟حضرت فرمود: عمر ساكت باش ، به خدا سوگند اينها بهتر از تو مى شنوند و بهتر از تو درك مى كنند.
 مقصود حضرت در كلام ، اين است كه : مردگان سخن ما را بهتر از زنده ها مى شنوند و بهتر درك مى كنند.


 

بعد از آنكه حضرت امير المومنين (ع ) در جنگ بصره (جمل ) پيروز شدند، در بين كشته هاى آن جنگ مى گشتند و مثل اين كه دنبال جنازه خاصى مى گشتند، تا اين كه به جنازه كعب بن سوره كه در آن روز قاضى بصره بود رسيدند، خطاب به او فرمودند : اى كعب ، من وعده پروردگارم را حق يافتم ،شما وعده خدايتان را حق يافتيد؟، آنگاه چند قدمى جلو رفتند تا به گشته طلحه رسيدند، با او نيز همان سخن را گفتند، يكى از ياران امام خمينى : حضرت گفت : يا على ، سخن گفتن با دو كشته اى كه شنوائى ندارند چه سودى دارد؟ حضرت فرمود: اى مرد، به خدا سوگند اين دو نفر (گر چه به حسب ظاهر كشته هستند) سخن مرا شنيدند همان گونه كه كشتگان جنگ بدر كلام رسول خدا (ص ) را شنيدند.

زیارت اهل قبور

حضرت امير المؤ منين (ع ) در مقام تشويق و ترغيب مومنين براى رفتن به زيارت اهل قبور فرموده : اموات از رفتن شما خوشحال مى شوند، درست مثل اينكه به زيارت زنده مى رويم !

 

از حضرت صادق (ع ) پرسيدند: به زيارت اموات برويم ؟ حضرت در جواب فرمودند: بلى ، پرسيدند : زيارت كننده را مى شناسند؟ فرمودند: بلى به خدا قسم ؛ زيارت كننده را مى شناسند، از زيارت آنها خشنود مى شنوند و هنگام زيارت با آنها انس مى گيرند.

 


از حضرت امام باقر (ع ) در مورد زيارت اهل قبور پرسيدم .حضرت فرمودند: اگر روح مرده اى در فشار و نگرانى باشد و شما بين طلوع فجر و طلوع خورشيد او را زيارت كنيد خداوند به او وسعت مى دهد و روح مرده را از نگرانى خارج مى گرداند.

 

رسول خدا(ص ) فرمود: كسى كه در مزار مسلمانان يكى از آيات قرآن را براى اموات بخواند، خداوند ثواب هفتاد پيامبر به او مى دهد، و كسى كه براى اهل قبور طلب رحمت و مغفرت نمايد خداوند او را از آتش جهنم نجات مى دهد و او را خندان وارد بهشت مى گرداند.


 

حسین بن علی(ع)فرمود: اگر كسى به زيارت اهل قبور برود بر مزار مسلمانان بگويد: خدايا اين ارواح فانى ، و اين جسدهاى پوسيده ، و اين استخوانهاى متلاشى شده را كه از دنيا رفته و به تو ايمان داشته اند به رحمت خود برسان و سلام مرا نيز بر آنها نازل گردان ؛ خداوند به عدد تمام بندگان خود از زمان خلقت آدم (ع ) تا پايان دنيا براى او ثواب مى نويسد.


 

حضرت حسين بن على (ع ) فرمودند: كسى كه به زيارت قبر برادر مومن خود برود، و دست خود را روى قبر بگذارد، و هفت مرتبه سوره انا انزلنا بخواند، ارعذاب آن روز بزرگ (روز قيامت )ايمن خواهد بود.

 

حضرت صادق (ع ) فرمود:حضرت امير المؤ منين (ع ) فرموده : مردگان خود را زيارت كنيد؛ زيرا آنها از زيارت شما خشنود مى شوند، و شما هم حاجت هاى خود را هنگام زيارت قبور پدر و مادر از خدا بخواهيد؛ زيرا خداوند بواسطه دعائى كه بر مزار آنها مى كنيد حاجات شما را برآورده مى كند.

 

حضرت صادق (ع ) فرمود: هر مسلمانى كه به نيابت مردگان عمل صالحى انجام دهد خداوند ثواب آنرا براى خود او دو چندان مى كند و از آن عمل نفعى هم براى صاحب قبر مى فرستد.

 

ابن عمار گفت : از حضرت صادق (ع ) پرسيدم : بعد از مرگ چه چيزهائى به انسان مى رسد؟ فرمود: يكى روش نيكى كه از خود بجاى گذاشته باشد و بعد از او ديگران به آن عمل كنند بدون اينكه از ثواب عاملين كم شود به همان مقدار هم به آن ميت مى دهند، دوم صدقه جاريه اى كه از انسان به جا مانده باشد، و سوم فرزند صالحى كه بعد از پدر و مادر براى آنها دعا كند.

 

حضرت صادق (ع ) فرمود


رسول خدا (ص ) فرموده اند: حضرت عيسى بن مريم (ع )به قبرى عبور كرد و صاحب آنرا در عذاب خداوند معذب ديد، سال بعد كه مجددا عبورش ‍ به آن قبر افتاد صاحب آن قبر را آزاد از عذاب خدا ديد، از روى تعجب گفت : خدايا صاحب اين قبر سال گذشته در عذاب تو بود چرا امسال عذاب از او برداشته شده ؟ خطاب آمد: اى روح خدا، او پسرى داشت كه امسال به تكليف الهى رسيده ، او براى مردم راهى را ساخته و يتيمى را پناه داده است ، ما نيز بپاس عمل صالح او پدر را بخشيديم .

 

حضرت صادق (ع ) فرمود: ممكن است شخصى در زمان حيات پدر و مادر خود مورد غضب و نفرين آنها باشد ولى او پس از مرگ آنها بر ايشان خيرات و صدقات بدهد، ديون آنها را پرداخت كند، نماز و روزه براى آنها بخواند و هميشه در فكر آنها باشد تا اين كه بر اثر ثوابى كه از اين اعمال به آنها مى رسد در حق او دعا كنند و خداوند اين فرزند را مورد عفو و لطف و مرحمت خود قرار دهد. و در مقابل ممكن است شخصى در زمان حيات پدر و مادر خود مورد لطف و مرحمت آنها باشد اما پس از مرگ ، آنها را فراموش كند؛ به زيارت آنها نرود، ديون آنها را اداء نكند، نماز و روزه اى براى آنها بجاى نياورد، و خلاصه پس از مرگ توجهى به آنها نكند تا اين كه آنها از او ناراضى شوند و در حق او نفرين كنند و به همين جهت مورد غضب و لعن خداوند قرار گيرد.

منبع:انسان و عالم برزخ*محمد مظاهرى